Ik weet nog hoe het was

Tuurlijk, want ik maakte er een foto van. Met een Nikon F2 en een 28mm/2.0. Kodak Gold 100 was regelmatig in de aanbieding. Zeker zo in de zomer.
In die zomer. Toen we te horen kregen dat ons telefoonnummer 1002 zou worden. We opeens een tuin hadden met een aalbessenstruik en appel- en pere-bomen (precies, zonder n). Waar poes Nikki met grote ogen rondhuppelde omdat ze voor het eerst voelde hoe het lange gras haar buikje kietelde. Waar ’s avonds om elf uur de helft van de straatverlichting uitging. En waar je, net als op vakantie, van een kilometer afstand een fietser hoorde naderen aan het gejank van de dynamo.
De geur van siepels, stront en Wad. De kleur van rijpend graan, van aardappels in de bloei. Het gepiet van scholeksters, de fluitende wiekslagen van de ganzen. De dijk altijd in zicht. En de soms oorverdovende stilte van het hier zijn.

25 jaar later is het nog bijna net zo. Alleen leg ik nu m’n herinneringen vast met een iPhone.

 

Ieder Nadeel…

…Heb Z’n Voordeel. En dat is natuurlijk ook zo. Maar ik weet nooit goed wat nou eerst komt of waar de nadruk op ligt, op het voordeel of het nadeel. Ik vind deze uitdrukking voornamelijk een veel eleganter alternatief voor dat vreselijke opportunistische ‘win-win-situatie’. Deze foto is gewoon een gelukkie, een kers op de taart, een prettige samenloop van toevalligheden.

Zwaar weer is wel leuk om naar te kijken maar niet altijd prettig om in te vertoeven, maar laat ik nou net vlak voor de bui valt terugkomen van een foto-cursus-praktijkavond alwaar ik ooit eens uitlegde wat de open-flits-methode is: je zet je camera op een statief, zet de sluiter open en belicht, met je flitser in de hand, volgens een flitstabel (waarin het vermogen van de flitser, de reikwijdte en het diafragma met elkaar in verband worden gebracht) een scene die je wilt belichten. De kunst is om dit te doen bij een diafragma en filmgevoeligheid waarbij je normaal gesproken geen of nauwelijks beeld krijgt.

Je kunt dat ook anders bekijken en het onweerslicht als flitslicht beschouwen. Bestaat er dan een flitstabel voor weerlicht? Nou nee, het vergt enige testopnamen. Het enige wat je in hoeft te stellen is de gevoeligheid en het diafragma. Vervolgens zet je de sluiter open en hoop je dat er voor je camera een mooi weerlicht verschijnt. Is er een lichtflits geweest, dan kun je je sluiter weer sluiten en kun je op je LCD-scherm en histogram kijken wat je wilt aanpassen. Vaak is dat je diafragma, want dat scheelt een hoop sensor-ruis, maar je kunt niet echt scherpstellen in het donker, dus enige scherptediepte is gewenst. Ik had natuurlijk geen draadontspanner bij me, dus ik heb de sluitertijd op een halve minuut gezet. Wel jammer dat de in-camera-noise-reduction ook de ingestelde sluitertijd neemt om de ruis te onderdrukken en je dan geen andere foto kunt maken. Aan de andere kant, in een halve minuut flitst het soms wel een paar keer (daarom zien dit soort onweersfoto’s er vaak veel indrukwekkender uit dat dat het in werkelijkheid is…)

Het grootste nadeel is dat het weer eens echt ouderwets spannend is om te zien hoe het uiteindelijk uitpakt. Of was dat nou het voordeel?

Voor de show

Er waren er ongeveer zo’n 120. Een grote show dus, en er was ook een winnaar uitgeroepen. Maar aangezien meedoen soms net zo leuk is als winnen fluisterde ik voor iedereen een woordje. Bij ongeveer de dertigste Reus die ik bemoedigend toesprak voelde dat er iemand achter me stond. “Ja, je moet wel afscheid kunnen nemen”
Ik draaide me om en stond oog in oog met een man in een witte stofjas. Duidelijk geen doktersjas maar wit genoeg om enige autoriteit uit te stralen.
“maar dat kun je wel zien in het resultaat. Deze winnaar is een goeie, hoor. Dat vind je niet zo hier in de buurt. De Friezen zijn daar veel beter in, en soms kun je een van ze kopen en daar dan mee verder gaan. En wat ik zeg, om de beste over te houden moet je dus wel afscheid kunnen nemen, zeg maar.
Maar ja, dat is de sport”

Hereniging

– “Doe ik het wel goed?”, fluisterde hij, “ze zeggen bijna niks terug.”
– Tuurlijk, man, je doet het geweldig! Iedereen is een beetje bang.
Ha, en zo jij er momenteel uitziet en er bij ligt is ook wel een beetje intimiderend. Een heel leven bijpraten zo op een achternamiddag valt niet mee.
Kom, je krijgt nog wat water – en dan haal ik ze weer op.

Toen het gordijn weer dicht ging , hoorde ik een beetje van wat de jonge stemmen vertelden. Over school, baantjes, de honden en de poezen. En heel even over mama, maar niet over hoe het kwam.

Na het afscheid lag hij daar, volkomen uitgeput. Zijn spits geworden gezicht geplooid in een uitbundige grijns. Zo zaten we nog even, hand in hand. Na te genieten tot de slaap een changement mogelijk maakte. Op naar het volgende bedrijf.

Een toevallige passant

En miauwen dat ze deed! Tijdens het maken van een foto van een dreigende onweerslucht was ik gestopt ergens op een binnenweg tussen Ulrum en Hornhuizen. In de wijde omtrek was er geen woonhuis te bekennen en daarom kreeg ik terstond meelij met dit kleine poezending. Ze zal toch niet verdwaald zijn, of door een onverlaat zijn achtergelaten? Maar voor smalltalk had ze geen tijd.
‘Ik moet door, hoor, want die bui valt zo en het is nog bijna een kilometer naar huis.’
Moet ik deze stakker redden? dacht ik.
‘Nou, snel nog even op de foto dan. Heb je ‘m? Okee, doei!!’
En hup daar ging ze weer, netjes in de berm naast de weg. Ze wist donders goed waar ze moest zijn.
Althans, zo wil ik dat het was.

De beginnende vogelfotograaf

Ja maar, ik wil helemaal geen vogelfotograaf zijn. Dat ben ik dan ook niet geworden. Of toch wel. Je komt er toch niet om heen. Wanneer je, in de natuur, de natuur fotografeert dan kom je ook bijna altijd wel vogels tegen; hele mooie vogels, kleine en grote vogels, saaie vogels of hele drukke vogels. Gewoon: vogels, als een ‘fact of life’ zoals een minister van economische zaken het wel eens uitdrukte toen het over de aardbevingen in Groningen ging…. En je weet nooit precies waar ze zijn of gaan zitten of welke kant ze op lopen.
Dat kan natuurlijk wel, dan moet je je daar in verdiepen. De vogels bestuderen, determineren, observeren en dan pas (zucht), wanneer het bijzonder genoeg is, fotograferen. Dat kun je het beste doen wanneer je beschikt over flinke basiskennis in de ornithologie, de mogelijkheid om je naar plaatsen te bewegen waar zich bepaalde vogelsoorten ophouden, een camouflage uitrusting, een flinke hoeveelheid tijd en geduld en, oh ja, een hele lange telelens en een goeie camera.
Het is niet dat ik geen geduld zou hebben of me de eigenschappen van onze vliegende vrienden eigen zou kunnen maken. Het is de beeldhoek en de scherptediepte van een 400mm die me niet aanstaan (en ook een beetje de prijs, hoor…). Ik wordt erg graag, in mijn soort van fotografie, afgeleid door de context waarin het vogeltje zich bevindt.
Dus wat mij betreft heb ik een prachtige vogelfoto gemaakt. Merk en kleur en afkomst heb ik überhaupt nooit zo belangrijk gevonden….

“Goed licht!”

Dat lees je wel eens wanneer fotografen elkaar in fora ontmoeten en hun bericht afsluiten. Een soort van “succes” of “veel geluk”. En het is natuurlijk ook datgene wat je iedereen toewenst: een beetje licht in de duisternis, een moment van verlichting op welke manier dan ook. Wanneer ik in de studio werk zet ik het licht helemaal naar mijn hand en ben ik in mijn eigen maakbare wereld. Sta je aan het einde van een frisse novemberdag op een bijna verlaten strand dan kun je als doorgewinterd landschapsfotograaf wel wat verwachten maar, uiteindelijk,  alleen moeder natuur bedanken voor het “goede licht”.

Liefde is Alles

Het was zo’n zondagmiddag waarop je best wel wat te doen had en dat het maar niet wilde lukken: een stukje PHP code die het niet wou doen, die tien pixels marge die niet wilden blijven plakken, een volzin die niet wou lopen, m’n draadloze muis die haperde en uiteindelijk (het moet zo ongeveer kwart voor twee geweest zijn) dat het hele internet ermee ophield.
Achteraf bleek dat dat het moment geweest moet zijn dat er een geschiedenis bijgeschreven werd, dat vanaf dat moment de verleden tijd gebezigd dient te worden omtrent het wel en wee van mijn vriend.
Voltooid verleden tijd.
Zijn deadlines nét gehaald.

Lees meer…Liefde is Alles

zomerstorm

Het was voorspeld, maar liet toch even op zich wachten. Na wat rondgereden te hebben trok de wind ineens écht aan. En gelukkig stonden we op de juiste plek….

Binnen de lijntjes

“Mag ik u wat vragen?”, zei de jongeman toen hij me na een paar honderd meter eindelijk had ingehaald,
“heeft u ons daarnet stiekem gefotografeerd?”
“Nou nee”, zei ik, “niet speciaal, ik probeer gewoon wat van het strandleven te verbeelden. Het gaat me in dit geval meer om de compositie en de sfeer dan om de mensen.”
“Nou ja, je hoort tegenwoordig van die rare dingen, weet u?”
“Zeker, maar maak je geen zorgen hoor, jullie pasten gewoon in een leuk tafereeltje. Je was zelf ook druk aan het foto’s maken, zag ik.”
“Ach ja, foto’s maken is mijn vrouw haar ding, ik kan d’r niks van. Maar ja, zo komt ze er zelf ook eens op met de kleine.
Zou u misschien ons drieën op de foto willen zetten? Met onze camera?”

En na ons aan elkaar voorgesteld te hebben liepen we samen terug naar zijn vrouw en kind. Ik fotografeerde ze met hun EOS en we namen afscheid.
“Wacht, ik geef je een kaartje met m’n websiteadres, dan begrijpen jullie misschien wat ik hier doe op het strand…”

Memento Mori

Dit jaar exposeer ik weer in de kerk in Vierhuizen, maar op en andere manier dan andere jaren. Anneke en ik zijn uitgenodigd bij te dragen aan de installatie “Memento Mori” van Cees Sillen.

Samen alleen

“Ik had het nooit gered zonder Mijn Twee” zei ze, uitgeput en met droevige ogen “maar hoe gaat het met jou?”
“Goed genoeg, lieve tante”, zei ik  “en nu moet je er maar wat aan proberen te wennen.”

Dag Henk…..

Come rain or come shine

Aan m’n kleine vriendjes:

I’m gonna love you like nobody’s loved you, come rain or come shine
High as a mountain deep as a river come rain or come shine
I guess when you met me it was just one of those things
But don’t ever bet me cause I’m gonna be true if you let me

You’re gonna love me like nobody’s loved me come rain or come shine
Happy together unhappy together and won’t it be fine?
Days may be cloudy or sunny
We’re in or we’re out of the money.

But I’ll love you always, I’m with you rain or shine

Rain or shine.

Draadloos

Vandaag de dag doen we alles draadloos. We hebben draadloze telefoons, draadloze deurbellen, draadloze babyfoons, draadloze lichtschakelaars, draadloze camera’s en we gaan zelfs draadloos onze batterijen opladen. Geen gedoe meer met te korte of veel te lange telefoonsnoeren, luister of kijk naar je baby terwijl je bij de buren op bezoek bent, kijk op je i-phone wie er bij de deur staat en dim het licht terwijl je op de bank hangt, en ja, droog je was draadloos!

Lees meer…Draadloos

Aftermath

De mooiste gesprekken zijn die tussen mensen die weten hoe het heet en mensen die weten hoe je het doet. Paulus Schäfer legt, na zijn workshop op het Groninger Gitaren Festival, buiten nog even uit waar je je vingers neer moet zetten. Dat het de derde omkering van een Am7 moet zijn kan hem niet zoveel schelen. ‘Nee, die vinger één opschuiven. Hoor je wel?’ Gypsy Jazz…..

Een prachtig tableau

Waarbij ik meestal vertrek bij een aantrekkelijke lucht en er een landschap bij zoek ging het Gerald Schuil hier juist om de voorgrond. “Ik had de lucht al klaar, die schilderde ik laatst bij Termuntenzijl maar het begon toen zo hard te regenen dat ik er mee moest ophouden.” “Deze locatie is mooi om het schilderij af te maken”, verklaarde hij vanaf ‘mijn plek’ op de dijk.

Zijn werk wordt inderdaad prachtig. Maar het was vandaag wat mij betreft ook heel mooi bóven de horizon. Nou ja, dan doe ik vandaag alleen het luchie, als herinnering voor Gerald aan wat’ie niet schilderde….

September

Haar laatste zomer is voorbij
de eerste appels vallen van de boom
in het rondje van de nog losse grond.
En in plaats van een vertrouwde blik opzij
staar ik wat uit het keukenraam.

ZZZZZZZZZZZZZZomerrr………

In de ochtend gaat het nog. Maar als de zon maar even te fel wordt staat ze op en scharrelt naar het enige vrije schaduwplekje, voor de printer naast m’n monitor. En als ze dan toch even wakker is, kijkt ze me dromerig aan en zegt: ‘Zzzzomer, nog één keertje. Wil je het gordijn dichtdoen en me verder laten slapen?’

Dat doe ik dan maar.

Stadse fratsen in Kruisweg?

Nou, het leek d’r wel op. Reden dezes: een reunie. Met een man of honderd is er de hele dag flink gereunied. Uit alle windstreken vonden oud Kruiswegsters hun weg ‘noar hoes’. En na de lunch ‘wer der ien dörp wat rondstruund’. Veel verhalen over wie waar woonde en wie wat beleefde. En dat alles ondersteund door her en der bordjes met foto’s van hoe het er vroeger uitzag. Een idee van Popko van der Ploeg.

Kortom, een gezellige drukte van jewelste. Het leek wel een zonnige zaterdag ien Stad…

CVVB 4Bier Kampioen

De doelpuntkanonnen van  CVVB4Bier haalden eerder deze dag de kampioenszege binnen tegen FC LEO. Onze jongens wisten met 5 treffers en slechts twee tegendoelpunten de tegenpartij te verslaan, wat tot uitzinnige vreugde leidde. Zoals de naam van het voornamelijk uit vrienden bestaande team al doet vermoeden werd het feest reeds op het veld met alcoholische versnaperingen ingeleid…….

Aldus zou Philip Bloemendal het gezegd kunnen hebben. Tsja, sportfotografie een vak apart. Later meer op mijn Facebook pagina.

Vrolijk Kerstfeest!

Eindelijk dan een beetje wintersfeer. Ik vond al dat Moedertje Natuur de afgelopen tijd een beetje in de war was. Maar gelukkig had ze schijnbaar toch nog een goedmakertje voor ons in petto. Hmm, daar raak ik weer van in de war.

Vrolijk Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar allemaal!

Bezoekers

Grijs, vochtig, koud en heel stil. Alleen het vuurtorenlicht probeert zuchtend een geluid na te doen.

Totdat deze jongens op de schutting gaan zitten en zowaar een geluid voortbrengen. Niet écht een oorstrelend gezang, maar toch…..

Gone fishing

Dat idee hadden wij afgelopen week toen er helemaal niets gebeurde voor de deur. Maaarrrr, ze zijn weer terug. Zie de laatste fotootjes in het album op de portfoliopagina.

Nu zijn wij ‘gone fishing’ voor een midweekje.

“Dorpsverandering Kruisweg”

Sinds 1986 staan ze er: de ploeger, de zaaier en de maaier. Een in steen uitgehakt symbool van arbeid en geplaatst op de hoek van waar ik woon. De plaquette schrijft: “Dorpsvernieuwing Kruisweg 1986”. Een aardig monumentje vervat in een muurtje met zitplekjes voor de passant.

Maar door de jaren heen waren het steeds minder passanten die plaatsnamen, het werd een hangplek voor jongelui. Op zich geen enkel probleem, maar de dorpelingen werden toch wel flauw van het al jaren durende frequente bezoek van (soms heel onaardige) langzitters. Het werd een issue in het dorp en van alles werd geprobeerd om het wat rustiger op de kruising te krijgen. Uiteindelijk heeft de burgemeester in overleg met de Vereniging Dorpsbelangen en de aanwonenden besloten om het muurtje te vervangen door een heg.

Daarom is het stenen drietal een weekje op vakantie en komt weer terug wanneer het decor waarin ze staan vervangen is. Een hele verandering, maar uiteindelijk blijft het zoals het was: Kruisweg, de ploeger, de zaaier en de maaier.

Zwaar weer, manne!

Ameland, afgelopen zaterdag. De demonstratie van de lancering van de Abraham Fock. Een acht-tal paarden trekken de trailer van de reddingboot zover de zee in dat de boot het ruime sop kan kiezen. Geheel tegen hun natuur in lopen de paarden tot wel een meter diep de branding in. Tsja, en als die dan gaat dan moet het weer wel meewerken, want een demonstratie met een blauwe lucht en een gladde zee slaat natuurlijk helemaal nergens op! Zo zie je maar weer, ieder nadeel heb z’n voordeel…

Oesters!!!!

Hmm, lekker! Dat zeggen ze tenminste, ik heb er nooit een gehad. Deze oesters leven in de haven van Lauwersoog en aan de voet van de dijk daar in de buurt. Ik heb vorig jaar een man ontmoet die uit Amsterdam kwam aangereden om een vrachtje te oogsten. “Lekker voor op de barbeque, met wat sambal” (het was een Chinees). De oesters zijn hier gekomen in de ballast tanks van de schepen die uit warmere oorden komen, heb ik me laten vertellen.

Nou leuk, zul je misschien zeggen, maarrrr, er zijn inmiddels ook verontrustende berichten over zeer ernstige verwondingen die je kunt oplopen wanneer je erop gaat staan. Ze zijn zo ragscherp dat ze zelfs door rubberen surfschoentjes snijden om vervolgens in de onstane wond af te breken!  En, tsja, wie loop’n welles wad, hiero. Dus ik zeg: Oe, Oesters!!!!

Da Mouse

Muisje is oud, een jaar of 20, en is alleen nog geïnteresseerd in eten. Maar liefst vier keer per dag vindt ze dat ze honger heeft. En tegenwoordig springt ze dan op m’n bureau, gaat recht voor me zitten voor het toetsenbord tussen m’n onderarmen en kijkt me alleen maar aan. Miauwen kan ze allang niet meer, soms kraakt ze nog wat. En er is maar een ding om haar daar weg te krijgen: opstaan een nog maar een bakje eten geven…

Hoogstandje

Onder het motto “hoogstandje met hoogwerker in Kruisweg e.o.” heb ik afgelopen zaterdag op grote hoogte een aantal huizen in ons dorp gefotografeerd. Het betrof een actie van het bestuur van ons dorpshuis. Er waren niet al te veel aanmeldingen en het weer was niet écht geweldig dus hebben we (Gert, de eeuwig coole machinist van het monsterding, en ik) ook de tijd kunnen nemen om op 30 meter hoogte eens in het rond te kijken (niet naar beneden kijken!!!). Je kunt dus binnenkort een leuk ver-hoog-gezicht verwachten van de omgeving. Maar eerst de opnamen van de klanten in orde maken.

Vierhuizen

Ja, wederom een uitnodiging gekregen (en aanvaard) van de mensen uit Vierhuizen. Dit weekeinde en volgend weekeinde (die van 14 en 15 augustus) van 11.00 tot 17.00 uur is iedereen weer welkom in de kerk in Vierhuizen. Dit keer heb ik drie werken ingeleverd onder de titel ‘lijnen in het landschap’ en Anneke hangt met twee prachtige fotomanipulaties (annekeboerema.nl)

Zie ook kerkvierhuizen.nl

Sorry, we’re closed

Hmm, het wil maar niet lukken met de temperatuur. Rond het middaguur zaten we bijna vast op de Grimsel. Ja, weer de Grimsel. Het werd al wat kouder op weg naar boven, maar dat we in een sneeuwstorm zouden belanden vond ik eigenlijk ook een beetje overdreven. En dat hotel Grimsel dan de deur losmaakt voor eventueel strandende pas-gangers, ho-maar.

Ohlala!

Dat was de titel bij deze foto. Gemaakt voor het personeelsblad van de gemeentepolitie Groningen in 1986. Ook toen was de beveiliging tijdens koninginnedag al uitstekend geregeld. Een mannequin verlaat het podium op de Grote Markt om zich om te kleden voor de volgende opkomst, scherp in de gaten gehouden door de mannen in blauw. Leuk werken, daar bij de politie!

Schier weer

Zo zeggen we dat hier in het land van understatements. En schier was het, voor het eerst een graadje of twintig en de kinderen willen het water al weer in. En als je denkt dat dat koud is, nou, dan hou je gewoon je t-shirt aan.

Voorjaar

Hmm, nou ja, het voorjaar is al weer een dag of twee oud. Maar het was eigenlijk de herlancering van de Polaroidfilm die me tot de uitsnede en de kleurtoon bracht.

Bijna

Het mag dan soms al lekker zonnig zijn, met temperaturen ver boven het vriespunt, het duurt nog wel even voor de laatste sneeuw uit de schaduwrijke plekjes verdwenen is.  Dit is het boerenlandpad van Westers in de  Negenboerenpolder. Achter de dijk begint de kwelder.

Geboekt!

De sneeuw is bijna helemaal weg en er ligt nog maar een dun laagje ijs op het water. Hmm, ook al weer zo’n zin in de zomervakantie? We hebben alweer geboekt voor komende zomer! Helaas moest de accomodatie wel wat aangepast worden aan het budget dat overgebleven is na zo’n winter. 🙁

Kleur

Wanneer er weinig te zien is, omdat de zon het gewoon een week lang laat afweten en de sneeuw een hele saaie witte deken is, dan is er altijd nog rode en gele kornoelje.