Weeralarm!

Ofwel: als je toch nergens meer heen kunt, pak dan je camera en stap in! Het maakt niet uit waar je terecht komt. Als je maar voorzichtig genoeg bent zodat je ook weer thuiskomt. Omdat het juist tijdens de buien erg mooi is , enige tips ter voorbereiding  en voor onderweg:

Neem extra mee (naast je fototas, natuurlijk): een doekje voor je camerabody (de sneeuw smelt direct op je nog warme camera) , een lensdoekje, telefoon, een volle tank brandstof (je weet maar nooit), een schep en twee jutezakken.
Laat je statief maar thuis, want zolang wil je niet buiten staan prutsen.
Denk niet dat je je handschoenen voor dat ene plaatje ook wel even in de auto kunt laten liggen. Je camera is binnen enkele minuten ijskoud en zoals gewoonlijk zie je na die ene foto ook direct 10 meter verderop dat andere plaatje dat je wilt maken.
Blijf je lens poetsen met het daarvoor bestemde lensdoekje (!), ik heb hele mooie foto’s afgekeurd omdat de nattigheid op de lens op de verkeerde plek zat. Draag je camera zoveel mogelijk uit de wind met de lens naar beneden.
Het is ‘noodweer’ dus maak je foto’s snel maar pas op, tijdens een winterse bui heb je geen licht! Daarbij doet de sneeuw de meter wel vermoeden dat er licht is. Hmm. Een stop overbelichten en schrapzetten dan maar. Maak er dus met een seconde er tussen een stuk of wat. (bovenstaande foto is genomen met 1/20 seconde, wat me nog nét lukt met een 12 mm).
Ga naar plaatsen waarvan je denkt de foto’s te maken die je zou willen maken. Rij daarheen via de routes die je goed kent, het is in situaties als deze makkelijk te weten waar de weg ophoudt en de, inmiddels dichtgewaaide, sloot begint.
Doe er ook weer niet al te moeilijk over. Wanneer je het om allerlei redenen niet leuk meer vindt, ga op je gevoel af en keer om (denk om die sloot!).
Oh ja, een kerst-cdeetje en een kan koffie doen ook veel. Het zwakt ook een beetje het gevoel af dat je er om de 50 meter uit moet.

Bie Diek

Daar waar de weidsheid
van het Hogeland ophoudt,
het oneindige eindigt
daar moet je zijn
voor een nieuwe einder,
een nieuw perspectief.
laat je verwonderen
door het nieuwe en oude,
het droge en natte
beklim de kering
keer op keer
en verleg een grens.

Tot 1 maart 2010 hangen een 8-tal foto’s uit mijn portfolio “Bie Diek” in het waterschapshuis van waterschap Noorderzijlvest te Groningen.

Hmm, best wel cool!

Stairway to heaven

28 januari 1984. Het is koud, het regent en ik sta de hele avond al op het Kwinkenplein in Groningen. Met een enorme telescoopkraan worden de roltrappen van V&D vervangen. Ze worden door een gat in het dak eruit en erin getakeld. En ik ga voor een winnende foto.

Dagenlang hadden er 10 immense roltrappen aan de voet van de Martinitoren gelegen. Op de witte plastic verpakkingen stond met grote letters: ‘Dit is 1 van de 10 nieuwe roltrappen van V&D’ en ‘Doe mee met de fotowedstrijd en win een cadeaubon van 150 gulden!’ En de jury bestond uit, jawel, Sjors Visscher, dé persfotograaf van het Nieuwsblad! Omdat ik toen al vond dat eigenlijk elke foto een titel moet kunnen verdragen, noemde ik deze, uit een serie van drie: ‘Stairway to heaven’ (alhoewel dat meer geïnspireerd was op het kroegleven dat ik toen leidde dan de foto zelf).

…De jury was het er over eens dat uw foto, door kwaliteit en originaliteit, opviel tussen andere inzendingen.Daarom nodigen wij u uit om samen met de andere winnaars uw prijs in ontvangst te nemen. Wij verwachten U op dinsdag 6 maart a.s. om 17.00 uur bij de klantenservice op de eerste etage.

Met vriendelijke groet,

Hoogachtend,

K. Albronda bedrijfsleider vestiging Groningen.

Meneer Albronda zelf was eigenlijk zeer verbaasd en aangenaam verrast dat hij juist mij de hoofdprijs kon overhandigen en vond (muziekliefhebber als hij was) de titel zelfs prima gekozen. Met een cadeaubon van 150 gulden deed ik nog net voor sluitingstijd heel stoer op de fotoafdeling van V&D. En van mijn eerstvolgende loontje als kantoorklerk bij het Provinciehuis betaalde ik het eerste lesgeld voor de Fotovakschool.

Het is altijd afgedaan als puur toeval, hij zat immers niet in de jury. En ik weet ook eigenlijk wel dat het toeval is geweest. Maar als ik iemand vertel waarmee het allemaal écht begonnen is, dan moet ik zeggen dat het op een bijzondere manier was en dat het met mijn oom te maken had.

Ride my Stairway, Koos!!

Te huur?

Twee pers. vak. woning in rustige omg. op Engelsmanplaat. Zout en koud str. water (2 keer per dag) , eco-toilet en zonnepaneel. Zonneterras rondom en weids uitzicht op nog meer zout water. Strand op 1,2 Km (bij hoog water alleen de trap af), winkels op ong. 7 Km (alleen bereikbaar bij laag water en met gids).

Doe mij maar een weekje!

Metropool

Ik ben nog nooit in New York geweest. Het lijkt me er groot, hoog en grijs te zijn. Tenminste, dat doen alle televisieseries me denken. Misschien is dat ook wel de reden waarom ik nog nooit in New York geweest ben. Dit is het stratenplan van Quicksand City, Schiermonnikoog, Frl., een stukje opgespoten wad naast de oude veerdam. Door de droogte net hard genoeg om te belopen. Hoe arm en brak de grond ook is, zeekraal heeft er geen moeite mee.

Als ik later groot ben..

..dan word ik kokkelvisser. Dan laat ik me met lekker stil weer droogvallen op Engelsmanplaat en schep ik rustig allemaal lekkere schelpen in een net. En als ik er genoeg heb en het water weer opkomt dan hijs ik de netten aan boord en ga ik weer naar huis. En behalve het geluid van de zee en het gekrijs van de meeuwen is het er stil, heel stil. Todat er opeens twee fotografen voor me staan die zich afvragen waar ik mee bezig ben. En dan zeg ik: “kokkels. En het is hier prachtig, niet?.”

Dankjewel voor het inzicht, schipper van de Texel 6.

Kunst?

Tsja, daar hingen we dan. Twee weekenden tussen de werken van “kunstenaars uit de gemeente De Marne”. Vielen we uit de toon? Was het niet te gewoontjes? Nou, het waren misschien wel de makkelijkst toegankelijke werken. Hmm, misschien omdat ze niet volgens ‘de regels van de kunst’ gemaakt zijn? Het Dagblad van het Noorden schreef op hun site: onder meer ook foto’s van Alex en Anneke Boerema, die beiden passievol fotograferen. Ja, dat vond ik wel mooi opgeschreven.

Uiteindelijk zijn er zo’n 400 à 500 bezoekers geweest in Vierhuizen. Volgend jaar weer!

Vierhuizen!

Bij ons heet dat dan Vairhoez’n en dan wonen er écht wel meer mensen dan de bewoners van vier huizen. Sterker nog, Vierhuizen was een tijd geleden wereldberoemd in Nederland omdat de kerk werd gerestaureerd via een tv-actie en het halve dorp was in de studio. En die studio’s zijn groot hoor! Zo zie je maar weer, die Zwitsers zijn maar een stijf volkje. Nemen alles veel te serieus.

Maar, echt, De kerk in Vierhuizen is wel dé place to be in de komende twee weekenden! Ik heb me mogen scharen, tesamen met mijn Anneke, tussen 18 (andere) kunstenaars uit de gemeente De Marne die exposeren in de kerk aldaar. Onder de titel “Kunst in en om de Kerk, tentoonstelling van werk van 20 kunstenaars uit De Marne” hangen we daar met elk 3 werken. Ik zou zeggen, komt allen en geniet van deze mooie tentoonstelling en maak er een dagje van! Het weer wordt prachtig, de zee is dichtbij, er zijn kilometers wandelpaden en het landschap…..

De opening wordt verricht op vrijdagavond 31 juli om 20.00 uur door de burgemeester. De tentoonstelling is geopend op 1, 2 en 8, 9  augustus van 11.00 tot 17.00 uur,  en de toegangsprijs voor dit moois is een vrijwillige bijdrage.

Als je het leuk vindt om ons te ontmoeten, we zijn zaterdagochtend tot 14.00 uur jullie gast-heer en -vrouw.

Ojee, waar ligt Vierhuizen eigenlijk en waar is de kerk? Nou,  –>  hier <–

Wald

Hoeveel bomen is genoeg om een bos bij elkaar te fotograferen? Die vraag stelde ik me hier in mei ook al. Volgens mij is eigenlijk één al genoeg. Zeker als je de vorm kunt laten herhalen aan de overkant van het dal. Ha, dát lukt je dus niet op Schiermonnikoog!!

Geotagging voor een prikkie

Vlak voor vertrek naar Zwitserland kreeg ik een GPSLogger van mijn vrouw. Ze had me attent gemaakt op het dingetje en op de website stond dat je in ieder geval ook de data kon gebruiken op allerlei websites, dus vond ik dat je de data ook moest kunnen gebruiken om te embedden in mijn files. Ha, eindelijk. Geen gedoe meer met het toekennen van allerlei tags in Lightroom die toch niet helemaal de lading dekken. Ik hou er van om achteraf precies de plaats te kunnen omschrijven waar m’n foto’s zijn gemaakt dus kom maar op met je GPS-data.

Het voordeel van deze logger is dat het nergens op aangesloten hoeft te worden. Veel bestaande logger/taggers sluit je daadwerkelijk aan op je camera. Ze zijn prijzig en, in mijn geval, moeten ze worden aangesloten op dezelfde aansluiting die ik al gebruik voor de draadontspanner! Een Y-cable is te koop maar je gaat dan wel met een enorme kabelbende de bush in. Het is een blokje ter grootte van een half luciferdoosje dat je gewoon bij je draagt, elke paar seconden je plaats bepaalt en die wegschrijft in het geheugen. Eenmaal thuis, plug je het dingetje met een usb kabel aan je pc en kun je de gelogde track met de bijgeleverde software op een Google-kaart bekijken. So far, so good. De intentie van het software pakket is echter om vervolgens een map met foto’s aan te wijzen en die te integreren met de kaart en die vervolgens te uploaden naar een server zodat je een hartstikke leuke travelblog kunt maken. Uiteindelijk wordt er dus geen EXIF of IPTC data aan je foto toegevoegd en dat is wat ik zo graag wil. Bovendien kunnen alleen Jpegs worden verwerkt. Maar, je hebt je data! Ergens..

Om ook op andere manieren je track te kunnen lezen heeft het bijgeleverde pakket een exportfunctie naar GPX. Dit is een XML-bestand dat “voor vele andere softwarepakketten kan worden gebruikt”. Ha, wellicht kan er een freewaretool gevonden worden die de track-data in mijn Raw-files kan krijgen. Ik kwam na enig zoeken op de volgende tools:  GPicSync, Jeffrey Friedl’s Lightroom Geoencoding plugin en Geosetter. De lightroom-plugin is natuurlijk geweldig maar eigenlijk doet deze niets anders dan alleen coördinaten bijschrijven in de metadata (en dan staan ze uiteindelijk alleen in de lightroom database en niet in de bestanden). Het enige wat je dan uiteindelijk krijgt is dat je de positie op een kaart kan laten zien. Maar het gaat mij voornamelijk om de beschrijvende namen zodat ik er op kan selecteren met het metadatafilter. Wat dat betreft is GPicSync wel heel aardig want die zoekt ook een beschrijvende tekst bij de coordinaten in Geonames.org. Jammer genoeg wordt deze lokatie alleen beschreven als een omschrijving, ‘2.3 Km west from Amsterdam’ bijvoorbeeld.

Geosetter heeft the best of both worlds en beter! Het schrijft de coordinaten weg in Exif, zoekt location-data op op Geonames.org en vult daarmee de IPTC location-velden. Sterker nog, de IPTC velden zijn tijdens het taggen zelfs aan te passen! Dit bleek heel nuttig toen ik en aantal opnamen maakte in Mühlebach, een piepklein museumdorpje bij Ernen. Lijkt me duidelijk dat de naam Mühlebach zeker in een van de velden wordt opgenomen, maar het plaatsje is zo klein dat het niet wordt opgehaald uit de Geonames database. Bij het taggen van deze foto’s kreeg ik ISO Countrycode: CHE, Country: Zwitserland, State/Province:Vallais, City: Ernen en Location: Ernen.  Met een paar klikken de foto’s van Mühlebach geselecteerd, de location veranderd in Mühlebach en opslaan! Makkelijk zat. Het zelfde gold voor de foto’s vanaf de Eggishorn, het is een ‘mountainpeak’ in Geonames en wordt niet overgenomen door Geosetter.

[nggallery id=4]

Het geheel heeft wel wat impact op je Lightroom-workflow. Het is belangrijk om dit hele proces van tagging vóór het importeren in Lightroom uit te voeren. Doe je dit niet dan kun je in de problemen komen met out-of-sync metadata. Lightroom detecteert dat de metadata van het bestand (in geval van een RAW bestand, de XMP-sidecar) niet meer overeenkomt met zijn database en zal in eerste instantie de gegevens uit de Lightroomdatabaseweg willen schrijven naar je sidecar (sterker nog, een slimmerik heeft dit standaard ingesteld in de catalog-settings!) en ben je je juist getagde info kwijt en moet je opnieuw beginnen. Andersom, wanneer je kiest voor ‘read metadata from files’ ben je misschien metadata kwijt die je nog niet had weggeschreven. Op deze manier krijg je dus ook geen problemen wanneer je, zoals ik, een metadata-preset gebruikt bij het importeren om copyrightgegevens standaard in te vullen.

Geosetter heeft overigens wel degelijk de mogelijkheid om de tags weg te schrijven in het RAW-bestand zelf. Ik ben daar vooralsnog een beetje terughoudend in. Het is natuurlijk nooit gebruikelijk geweest om aantekeningen te maken op je negatieven, dat deed je achterop je afdrukken of op je pergamijn opbergbladen. Nou, wat dat betreft zijn m’n NEF’jes net zo heilig als m’n film. Lightroom zet ook niet voor niets alle toegevoegde metadata in sidecar-files. Maar om nu net zoveel 15k sidecars aan te maken als dat je foto’s hebt en je de blokgrootte van je dataschijf hebt aangepast om zo efficiënt mogelijk 15MB files weg te schrijven…. Je kunt natuurlijk alle sidecars weggooien maar dan wordt het regelmatig backuppen van je catalog wel heel belangrijk.

Anyway, het was zeker de moeite om er even in te duiken!

GeoSetter kun je gratis downloaden op www.geosetter.de

De GPSLogger is een i-gotU USB GPS Travel Logger (http://global.mobileaction.com/product/product_i-gotU_USB.jsp) en komt uit de webwinkel van de ANWB, koste 49,95 en is intussen uitverkocht ofzo want ik kan hem niet meer vinden 🙁

P.S. Nog twee dingetjes: als je geen logger hebt dan kun je natuurlijk ook met Geosetter aan de gang maar dan mag je zelf op de kaart alle lokaties opzoeken, en, de travellogger is makkelijk en klein, zorg dat je hem aan je fototas hangt, en laat die dan niet in de auto liggen 😉

Aletsch

Het Aletschwald. Toch nog gezien want, zoals ik al eerder scheef, je begint met een plan…. Dit is een lokatie die je nu eens niet vanuit je autoraampje kunt spotten, snel een parkeerplaatsje opzoeken en kunt vastleggen. Nee, dit is het echte werk. Een hele dag zweten om door het bos te komen. De leuke wandeling van 2 uur duurde dus dan ook weer een uurtje of vijf. En ja, bos, prachtig (vooral dit bos) maar een ramp. Alles wat door de bomen schijnt direct tetterend uitgebeten wit. Elk histogram een olympische half-pipe en al het groen is zo groen…. Nou ja, bijna zwart dus. Veel scenes ben ik dus niet eens aan begonnen. Kortom, eigenlijk de minst productieve dag van alle.

Wat ik nu wel kan laten zien is er een die niet een uurtje post-processing nodig heeft. Snel aan de curves getrokken, een redelijke dosis fill-light en clarity. De rest volgt zeker nog maar dan wellicht in de vorm van een albumpje.

“Als sneeuw voor de zon”

Of: “Wast een berg, kost een beetje”

Tsja, zoveel wit, zo diep blauw, ik begrijp die reclamemakers wel. Waar wij al snel praten in termen van ‘crisp’,  ‘bright’ en ‘highlights’  (ik weet het, lees veel te veel artikelen op internationale sites) klinkt ‘schoon’ misschien wel een beetje duf maar dekt de lading prima.

Het is Grimsel, passhöhe. Het gelijknamige hotel heeft de was buiten hangen.

Nufenen revisited

Dus, gisteren dus ook maar de daad bij het woord gevoegd. Lekker laat op de dag , de zon staat laag en het licht is wat warmer. Nu is het vaak zo dat ik het liefst in half tegenlicht fotografeer. Dan zie je tenminste de lange schaduwen en het licht speelt met alles wat in z’n pad komt. Deze echter is helemaal met de zon mee. Gewoon, omdat me de achtergrond beviel. Ha, scheelt ook nog eens een boel nabewerking (yes, digital sucks!). Maar het kost je ook wat slangenmens-gedoe om met 12mm niet zelf prominent met je schaduw het beeld  in te komen. Deze plaat is minimaal nabewerkt (highlight recovery, kleurtemperatuur en een beetje rechtzetten).

Tot nu toe ben ik redelijk tevreden met de rommeltjes die ik heb meegenomen. M’n nieuwe Benro C-357 N6 met KB-1 balhoofd voldoet prima. De poten draaien makkelijk op slot en weer los. Het balhoofd is natuurlijk niet van de beste en dat merk je wanneer je de positie fixeert. Na de laatste slag, écht vast, wordt de camera vaak een beetje opgetild zodat je compositie niet helemaal meer klopt. Irritant, maar valt mee te leven. Verder heb ik zeker nog wat te melden over de MB-D200 batterypack in combinatie met het statief en over een leuke gadget die Anneke voor me kocht, een GPS-logger. Daarover later meer.

Grüssli

Het leukste aan het fotograferen in de bergen is dat er altijd wel een geschikte voor- dan wel achtergrond te vinden is.  Zeker wanneer de zon door de wolken speelt en voor wat lichte en donkere plekken in het beeld zorgt. Dus regel één bij een beetje interessante landschapsfoto: blijf bij een strak blauwe hemel vooral in de tuin zitten en ga juist bij een bewolkte hemel op pad. Daarbij nog wel een opmerking, ook de wolken verdienen een goede plaats in de compositie. Hierbij is het betrachten van een beetje geduld beslist de moeite waard. En hé, het is ook eigenlijk vakantie!

Het gaat zoals voorgaande jaren, een dagtrip begint met een plan dat ongeveer in het eerste half uur strandt. De foto is gemaakt op de Nufenepas of: Passo della Novena (klinkt nog verder weg, vind je niet?). Het zou de eerste worden van een rondje over de Nufenen, Gotthard en Furka. Nog maar net het dal uit en in de eerste bocht zien we al een mooi beekje. Hup, d’r ff uit. Drie bochten verder, we gaan intussen flink omhoog, komen we deze scene tegen. Dus, nu ook de koffiepot uit de auto, even rondlopen en wachten op licht. We zijn halverwege de eerste pas en al twee uren onderweg. De hele tocht staat als een drie-uurs rit te boek. Ongeveer op pashoogte is het uitzicht ongelooflijk, dus hoog tijd voor een panoramafoto. Over de top komen we in een prachtig stroomdal terecht en passeren we All’Acqua. De zon begint al wat te zakken en het snelstomend riviertje is wel zeer uitnodigend, maar we moeten nog twee passen. De zuidkant van de ‘Gottardo’ heeft eigenlijk maar een punt waar je een beetje fatsoenlijk kan stoppen en is qua uitzicht nog niet eens zo geweldig (ja, je raakt snel verwend). Dan maar eten op de Gotthard, ook niet slecht. De Furka blijft mooi. Op de heenweg hebben we zoveel mogelijk passen gereden en de Furka was er een van. Nu hebben we wat langer tijd om te stoppen, zeker nu het licht over de glooingen scheert. Bij Hotel Belvedère breekt een ongelooflijke bui los (ja, kwam wéér van de Grimsel naar beneden) en met 30 km/uur rijden we weer het dal in.

Leeringh dezes: ga nog een keer! Ja, zeker nog een keer de Nufenen, voor het riviertje aan de andere kant. En laat die andere twee passen dan maar zitten.

Kadootje

Het is reeds 2 dagen zomer en we rijden door de sneeuw. Tenminste, op de Grimsel. De sneeuwgrens ligt ongeveer op 1800 meter en de Grimselpas is ongeveer 2160 meter. Dus behalve de snelheid, ook de buitentemperatuur in de gaten houden, want dit weer en ook nog vorst + zomerbandjes….. De weg is mooi schoongeveegd en de temperatuur blijft op 1 graad steken. Iedereen die ons tegemoet komt lacht nog vriendelijk, dus hup, over de bult!

Sneeuw komt uit wolken. Wolken hoog, wij hoog, wij in wolk. 100 meter zicht. Prachtige foto’s, nee dus. Totdat op de terugweg een grote windvlaag het dal schoonblaast en ons een blik gunt op de Furka. Met als lichtend middelpunt de Rhônegletscher (of wat er van overgebleven is). Yup, tetterend tegenlicht, dus met 2 stops verschil in Photomatix aangepast.

Opmaat

Nog een paar dagen en dan gaan we. De voorbereidingen zijn reeds in volle gang. Maxima, here we come! (Ehh, zo heet het chalet dat we gehuurd hebben.) Na vorig jaar de Pasterze gletscher bewonderd te hebben doen we er dit jaar weer een, deze keer wordt het de Aletch gletscher. Zwitserland dus.  Je weet wel, behoorlijk hoog in de bergen, knetterhard licht met een veel te hoog UV-gehalte. Zet je autobracketing maar aan! Dus, statief op je nek, draadontspanner steeds in de knoop, camera in de tas, uit de tas. De aangegeven wandeltijden worden met gemak vervijfvoudigd….  Wat kun je een lol hebben tijdens een wandeling van 1 kilometer!

Deze plaat is van de Pasterze. De tiet aan de horizon is de Johannisbirg. Ha, en het hele gebied is opgetuigd (het is een nationalpark) rondom de Grossglockner, dus die staat er lekker niet op. Dat ding hebben we slechts een keer gezien. Een puntje tussen alle andere puntjes (maar dan net een paar meter hoger!) dat bijna altijd in wolken gehuld is. Vanuit het bezoekerscentrum wijst iedereen naar die wolk en zegt dat het zo jammer is dat je de berg niet kan zien. Wel, de rest is wél te zien en vele malen mooier dan dat ene puntje. Zeker als je de moeite neemt om het wandelpad op te gaan (met 1 Km/uur dus) en eens kijkt waar het nu werkelijk om gaat.

Boot

Vandaag ben ik een dagje te varen geweest met wat foto-vrienden. Niet dat ik een bootje heb (oh, was dat maar zo) maar we waren op uitnodiging van Peter, schipper van de Aquarel, de Moby Dick en eigenaar van veeeel te lange telelenzen van het verkeerde merk 😉

We vertrokken uit  Lauwersoog en na wat rondgetuft te hebben over het Lauwersmeer zijn we nog een poosje buitengaats geweest. Even op écht water.  Net buiten de haven zien we opeens de Annie Jacoba Visser op ons afstormen. Een knikje naar Peter is genoeg om met de Aquarel een goede positie in te nemen zodat we eens wat spetterende KNRM-foto’s konden maken. Maar, jammer dan, eenmaal op geschikte afstand neemt de schipper gas terug en dobbert ons voorbij (wat eigenlijk ook wel chique is, vind ik). Dus, Peter, de brutale aap, bedenkt zich niet en roept over de marifoon de reddingboot op (wordt door de vuurtorenwachter van Schiermonnikoog van het kanaal geschopt) en vraagt de schipper (nu op een ander kanaal) nog een rondje voor de fotografen aan boord te maken.

En, cool als ze zijn, ging er naar ons een hand omhoog die vervolgens de gashendel eens flink naar voren duwde. Een rondje om de Aquarel. Wij aan het werk en zij lol! Het stampte en rolde flink maar alles bleef onder controle. En wat dan nog, de redding was nabij!

Al is het eigenlijk niet de bedoeling van deze blog, ik heb een album aangemaakt voor de kerels van de Annie Jacoba. Misschien leuk voor op jullie site! http://alexboerema.nl/portfolio/

How we borrow land from the sea

Ik vind het heel stoer om in mijn achtertuin dit landschap te mogen aanschouwen. Het is er altijd mooi. Het is redelijk moeilijk om aan anderen (vooral buitenlanders) uit te leggen waar dat rare grid van lage dammetjes in het water voor dient. Toen ik een foto publiceerde op ArtSIG moest ik wel een titel verzinnen die de lading een beetje dekte en voor dat ik het wist had ik een persoonlijk thema te pakken.

De serie is nog steeds ‘in progress’ en toch al te zien als gallery in mijn portfolio. Zien! Het is er prachtig!!!

http://alexboerema.nl/portfolio/

 

Nieuw land

Voor altijd eb
Grijs wordt groen
Slenk wordt sloot, krom wordt recht
De boer op de bodem, de vloot overbodig
En de vissers wordt een zwembad beloofd.

afgelopen zaterdag was het 40 jaar geleden dat de Lauwerszee werd afgesloten.

Bos

Tsja, bos…. heerlijk om er in rond te lopen, een ramp om er een foto van te maken.  Het probleem dat ik steeds ondervind is dat het hele bos veel te groot is om vast te leggen. De omgeving wordt, eenmaal vastgelegd, een enorme brei van tinten groen en heel veel gegriemel van takken, blaadjes, naalden en weet ik niet wat. En afstand nemen, ho maar, je staat er midden in. Heel veel van hetzelfde dus, geen onderwerp waar je je op kunt focussen.

Dat wordt wat deze zomer in Zwitserland. Want ik ben zeker van plan om daar een van de oudste oerbossen te bezoeken. Dus als test, iets dichter bij huis, het bos op Schier. De boom links op de voorgrond moet dan maar het onderwerp zijn. Het struikje aan de wortel net mooi verlicht en de lichte open plek in de achtergrond zou het doel kunnen zijn van een (wel heel korte) wandeling.  De bomen staan mooi schots en scheef wat iets zou kunnen zeggen over de leeftijd dan het bos.

Hmm… begint er een beetje op te lijken

First things first….

…wat in mijn geval vaak betekent dat veel mooie ideeen in schoonheid sterven. Dus, wat las ik laatst: The Cult of Done Manifesto. Briljant! Op A3 hangt het nu op ooghoogte bij m’n werkplek thuis. Dus wordt deze blog perfect? Ik dacht het niet, 🙂 maar het is er dan eindelijk!!

Ehh, voor wat de foto’s betreft: No, I won’t laugh at perfection! Want daar moet het over gaan. Niet zo zeer over de nagestreefde perfectie maar meer om stijl, compositie en drama.

Ik zal proberen om eens per week een foto ter discussie te stellen. Een waarvan ik denk “dat het zo zou moeten zijn”. M’n nek uitsteken dus. Om beter te worden. En, ach, wellicht schiet me nog eens wat te binnen wat ik hier kwijt kan.

So, leave a reply! En, ja, ik zal ze reviewen op relevantie voordat ze gepubliceerd worden. Chatten doen we op andere sites.. 😉 Wil je op een andere manier met me in contact treden, stuur me een mailtje!

Moi!

Alex@AlexBoerema.nl